اشـــعار حاج فیض الله خدایی
عنایتی... عنایتی کن و ما را غمی خدایی ده به رغم زاهد خود بین به ما عطایی ده اگرچه غرق گناهیم و جرم ما بسیار به زیر سایه ی الطاف خویش جایی ده به نزد اهل کرم بِه که دست خالی رفت ز فضل خود به من بینوا نوایی ده برای عذر گنه نیست هیچ دستاویز ز عفو و بخشش خود خط آشنایی ده امید بسته به "لا تقنطوا" و آمده ایم برای بخشش ما عاصیان صلایی ده گناه کردم و شرمنده ام ز درگاهت کرم نما و ببخشای و جای پایی ده راضی شد خدا 23/8/1390 البشاره البشاره آمده عید غدیر آیه نازل شد بر احمد از خداوند قدیر کای پیمبر آنچه فرمودیم بر جای آوری تا شود تکمیل دین و شیوه ی پیغمبری گر نیاوردی به جا این امر را در این زمان گوئیا کاری نکردی از رسالت در جهان چند روزی بیش از عمرت نمانده در جهان کن علی را جانشین خویش اندر این مکان پس پیمبر داد بر حجاج فرمان فرود از جهاز اشتران یک منبری برپا نمود رفت بر منبر... علی ر ا خواند نزد خویشتن دست او بگرفت، بنمودش نماد مرد و زن گفت ای مردم هر آنکس را منم مولا و دوست بعد از این ابن عم من این علی مولای اوست هر که جز راه علی راهی رود، راهش خطاست جانشین برحق من او ز فرمان خداست بهر بیعت با علی ای مسلمین شرکت کنید با امام و مقتدای مومنین بیعت کنید خیمه ای بر پا و در آن مستقر شد مرتضی دست در دست علی بیعت نمودند مردها بیعت زنها بدین سان بود در یک طشت آب دست مولا اندر آن من بعد زنها با شتاب دست خود را یک به یک داخل نمودندی به طشت بیعت ایشان بدینسان جملگی انجام گشت آیه نازل شد در آنگه از خداوند جهان دین حق تکمیل و راضی شد خدا در این زمان ما اگر مملکت و عزت و عنوان داریم هرچه داریم هم از خون شهیدان داریم از فداکاری و خون شهدا بود که ما حال اهواز و خرمشهر و آبادان داریم پایداری دلیران وطن بود که ما پاوه و فکه... مهاباد و مریوان داریم گر که مایوس ز ما گشته ابر قدرت غرب امتیازیست که از خون شهیدان داریم خواب صدام که ز اهواز به تهران میگفت بی اثر کردن آن را ز شهیدان داریم جنگ تحمیلی اگر این همه قربانی داشت آبرو و شرف و عزت و ایمان داریم شهدایی که چو گل گشت در اینجا مدفون افتخاریست که ما در همه دوران داریم دست دشمن اگر از کشور ما کوتاه است ز اتحادی است که ما ملت ایران داریم گر که ایران شده الگوی بسی کشورها سبب آن است که ما دولت قرآن داریم می توانیم که بر کل جهان فخر کنیم رهبر عالم و فرزانه به میدان داریم گر خدایی به زبان الکن و سست اشعار است چشم اغماض ز حضّار و ادیبان داریم... از بهر خدا کاری کنید (به مناسبت سفر آقای مهندس فلاح زاده استاندار یزد به حاجی آباد زرین سروده شد) انتظار ما سر آمد ، موسم دیدار شد چشم ما فرش ره آقای استاندار شد هم امام جمعه ی محبوب و دیگر همرهان موجب دلگرمی و خوشحالی بسیار شد خیر مقدم گویم و هم پوزش از این راه دور خاصه رنج این سفر کز راه ناهموار شد جاده ی این روستا تا شهر را خود شاهدید ای بسا فردی که در این جاده حالش زار شد گوشی همره در این جاده ندارد ارتباط وای بر آنکس که در این راه مشکل دار شد معدن باریت بود اندر جوار روستا بی جهت تعطیل و مشتی کارگر بیکار شد کم شده آب قنات و نخلها خشکیده است زندگی بهر کشاورزان بسی دشوار شد نیست چون امکان تحصیلات در این روستا مشتی از مردم به ترک روستا ناچار شد مشکل بیکاری نسل جوان یک معضل است بایدش فکری که این معضل بسی دشوار شد شکر بازوی توانا شد کمک بر ناتوان وضع حال ما به مسئولین بسی تکرار شد از برای ما نه ، از بهر خدا کاری کنید بایدش هرکس به سهم خویش اندر کار شد با دعای خیر از بهر مقام رهبری هم به جان جمله مسئولین خدمتکار شد چشم به راه عید فطر آمد و ما غرق گناهیم هنوز کاروان رفته و ما مانده ز راهیم هنوز مردمان سرخوش و دلشاد که کاری کردند وای بر ما که بسی نامه سیاهیم هنوز دستگیر ار نشود یاری پیغمبر و آل ما زیان دیده سوق دو سراییم هنوز دانه ناکشته نشستیم به امید درو کار ناکرده پی مزد و عطاییم هنوز دامن آلوده و با نفس سراپا تقصیر باز هم منتظر لطف خداییم هنوز نا امیدی ز در رحمت حق نیست روا چون گدایان به رجا چشم به راهیم هنوز حیف ماه رمضان رفت و چه خوش عید آمد چون "خدایی" همه محتاج دعاییم هنوز مهلت ار عمر دهد سوی خرابات روم در پی پیر مغان از پی حاجات روم بکنم از تنم این جامه تزویر و ریا بهر جبران گناهان پی مافات روم نیست دشوار اگر جان بدهم در ره دوست بر سر عهد و وفا جانب میقات روم خائف از جرم و گنه لیک به امید گذشت دل پر از خوف و رجا بهر ملاقات روم خرّم آن روز که پرواز کنم تا بر دوست فارغ از کشمکش دار مکافات روم زندگان بس که دلم را به جفا آزردند به شکایت همه شب جانب اموات روم واعظ شهر که دین ملعبه بازی اوست من چسان در پی تزویر و خرافات روم؟
تمنّا نمی دانم چسان ابراز بنمایم تمنا را که اندر حلقه عشاق او ره نیست چون ما را روم اندر سر راهش بگیرم چون گدا مسکن که شاید سیر بینم یک نظر آن قد رعنا را بگفتم تا مگر با گریه قلبش را به رحم آرم و لیکن کی اثر باشد ز باران سنگ خارا را میان خلوت شب تا مگر تسکین دل باشد به یاد نرگس چشمش بنوشم جام صحبا را تحمل گر نمایم درد هجران و فراقش را تحمل کی نمایم طعنه های قوم اعدا را اگر روزی پس از مردن بیاید بر مزار من برآرم سر ز خاک و بنگرم آن روی زیبا را گمگشته (به مناسبت عید سعید غدیر خم گفته شد) من از آن گمگشتگانم ره نمایم سوی راه آفتاب عمر بر بام است و با باری گناه نه ز دنیا بهره ای بردم ، نه روی آخرت هست امیدم فقط بر رحمت و لطف اله ای علی دست "خدایی" باشد و دامان تو کن طلا مس وجودم را به فیض یک نگاه ( و تک بیتی زبان حال) ز عمر خویش ملولم کجاست پیک اجل؟ که همرهان همه رفتند و من بجا ماندم بانگ رحیل می رسد گشتم خمار ساقی سیمین عذار کو؟ بی خود شدم ز خویش ره کوی یار کو؟ ایام هجر طاقت و صبرم تمام کرد ایام وصل و طی شدن انتظار کو؟ واعظ برو به من سخن از خوب و بد مگو دیر مغان و جام می خوشگوار کو؟ بانگ رحیل می رسد و ما به خواب خوش از همرهان راه سفر یک سوار کو؟ جای درنگ نیست در این کاروانسرا مست و خراب و عابد شب زنده دار کو؟ ما را ز علم دین خط فرمان یار بس اندر طریق ما دو و پنج و چهار کو؟ این سان که یار چهره نماید ز ما نهان دیگر تحملی به من بیقرار کو؟ زاهد تو را بهشت و مرا دست و زلف یار وانگه نظر کنیم که پایان کار کو؟ پیری رسید و رفت "خدایی" جوانیت محصول عمر رفته بی اعتبار کو؟ امید عطا دور شو از برم ای ناصح و افسانه مگو صحبت از عقل برای من دیوانه مگو در بر مست چه جای سخن از هشیاری است؟ بهر ما جز خبر باده و پیمانه مگو ساحت جنت و فردوس تو را ارزانی نزد ما جز سخن از باده و پیمانه مگو تکیه بر سعی و عمل شیوه رندان نبود جز حدیث کرم دلبر جانانه مگو بر در اهل کرم دست تهی رفتن به بخششی خواه و بجز عرض فقیرانه مگو ای "خدایی" تو چه داری که کنی عرضه به دوست؟ غیر امید عطا از در این خانه مگو
| قالب جدید وبلاگ پیچک دات نت |
درباره سایت
حاج فیض الله خدایی تنها شاعر ساکن حاجی آباد زرین در سال 1317 در روستای ایراج از توابع خور و بیابانک دیده به جهان گشود.پدرش مرحوم حاج سیف الله و مادرش مرحومه کوکب بودند که مادر را در نوجوانی از دست داد...او از خاندان خدادادی ها محسوب می شد که خانواده ای ملاک و محترم در منطقه بوده و هستند.وی در پنج سالگی به روستای حاجی آباد زرین مراجعت نمود و در سال های بعد با تشکیل خانواده به زندگی پرداخت.شرکت فعال در برنامه های اجتماعی و به خصوص آیین های مذهبی و سوگواری امام حسین(ع) و همچنین ریاست انجمن آبادی و عضویت در شورای حل اختلاف ،مدتی اشتغال در معدن باریت فلات ایران و سال هایی هم کدخدایی حاجی آباد زرین ، از جمله فعالیتهای ایشان در این سال ها بوده است.حاصل ازدواج حاج فیض الله خدایی با غزاله خانم(فاطمه جان) خدایی نه فرزند است که فرزندش حجت الاسلام مهدی خدایی و نوه اش محمد صادق خدایی راه او را در شعر و ادب ادامه می دهند. اوهم اکنون ساکن روستای حاجی آباد زرین و از معتمدین و بزرگان این آبادی به شمار می آید.
منوی سایت
آرشیو سایت
پیوند ها
اختصاصی ویژه
طراح قالب
امکانات سایت